Logo

Publiczna Szkoła Podstawowa nr 11 im. Szarych Szeregów w Stalowej Woli

Stalowa Sowa
Jubileusz 30-lecia szkoły
Jubileusz 30-lecia szkoły
Jubileusz 30-lecia szkoły
Jubileusz 30-lecia szkoły
Paderewski

Apel pt. Patroni naszych ulic i placów „Dla Niepodległej“ - Ignacy Paderewski

Apel z okazji przygotowań do Narodowych Obchodów Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej pod hasłem: Patroni naszych ulic i placów „Dla Niepodległej“ - I.Paderewski

paderewski_na_stroneKolejny apel z cyklu Patroni naszych ulic i placów „Dla Niepodległej” za nami. Tym razem mieliśmy okazję zapoznać się z postacią Ignacego Jana Paderewskiego – patrona Muzycznej Szkoły I i II stopnia i jednej z ulic Stalowej Woli. Apel przygotowany został w dwóch wersjach, jedna dla uczniów od klasy 4 do 7, druga dla maluchów. Tradycją każdego apelu z tego cyklu jest ceremoniał  rozłożenia i złożenia flagi państwowej przez drużynę harcerską oraz odśpiewanie hymnu narodowego. 

W  tematykę apelu wprowadziła nas pani Elżbieta Goch przypominając nazwiska bohaterów narodowych z poprzednich apeli. Bohater tego apelu jest bliski wielu uczniom naszej szkoły ponieważ są również uczniami Szkoły Muzycznej im. I. Paderewskiego w Stalowej Woli.

„Pianista, kompozytor, aktywista, poliglota, mówca, polityk, mąż stanu, filantrop, biznesmen, mecenas sztuki i architektury, hodowca winorośli, aktor filmowy, ikona ­– tak można określić postać Ignacego Paderewskiego (1860-1941). Stanowi ona żywy przykład na to, jak wiele swego czasu osiągnąć mógł człowiek o skromnym pochodzeniu, ale wyjątkowych talentach, rygorystycznej etyce pracy i wielkich zdolnościach w zakresie autopromocji. Bez wytchnienia przemierzał glob w pogoni za sławą, pieniędzmi, uznaniem i potężnymi sprzymierzeńcami, aby następnie wykorzystać to wszystko dla spraw, o które się troszczył ­najbardziej – polskiej niepodległości, muzyki i filantropii”(źródło: http://culture.pl). Bo Ignacy Paderewski był ogromnym patriotą i dobro Polski było dla niego rzeczą najważniejszą. Swoją postawą, swoimi czynami i grą na pianinie wywalczył wolność dla Polski. A wywodził się z biednej rodziny szlacheckiej bez majątku,  stracił bardzo wcześnie matkę, jego ojciec był więziony za udział w powstaniu styczniowym a mimo to, dzięki swojej wytrwałej pracy i talentowi stał się osobą o światowej sławie. W postać Ignacego Paderewskiego wcieliło się dwóch uczniów naszej szkoły, którzy opowiadali o dzieciństwie swojego bohatera, o więzi z najbliższymi (ojcem i siostrą Antoniną), o jego początkach gry na pianinie, o talentach artystycznych oraz jego drodze kariery. Mieliśmy okazję wysłuchać słynnego utworu jego autorstwa tj. Menueta in G oraz zobaczyć grę na fortepianie utworu Fryderyka Chopina Polonaise in A Flat w jego wykonaniu.

Na zakończenie zabrała głos pani Joanna Niwierska, która podziękowała uczniom i nauczycielom za przygotowanie apelu. Pani dyrektor podkreśliła fakt, że walczyć o wolność można nie tylko szablą ale również swoim talentem. Cytat Paderewskiego „Uczcie się i pracujcie a zwyciężycie” jest bardzo aktualny dzisiaj. Swoje talenty należy rozwijać i chwalić się nimi ponieważ stanowią element naszego dziedzictwa kulturowego.

Apel przygotowała pani Elżbieta Goch i Małgorzata Zynwala

Apel o I.Paderewskim
Apel o I.Paderewskim
Apel o I.Paderewskim
Apel o I.Paderewskim
Apel o I.Paderewskim
Apel o I.Paderewskim
Apel o I.Paderewskim
Apel o I.Paderewskim
Apel o I.Paderewskim
Apel o I.Paderewskim
Apel o I.Paderewskim
Apel o I.Paderewskim
10
11
12
13
14
15

Poniżej znajduje się krótki życiorys

Ignacy Jan Paderewski urodził się 18 listopada 1860 w Kuryłówce na Podolu, w ówczesnym zaborze rosyjskim.W 1872 roku rozpoczął studia w Instytucie Muzycznym w Warszawie. Od 1881 roku kontynuował studia muzyczne w Berlinie, a następnie w Wiedniu, m.in. pod okiem słynnego profesora Teodora Leszetyckiego. W tym czasie powstawały jego pierwsze ważne kompozycje. W 1888 roku zagrał serię koncertów w paryskiej Salle Erard, które zapoczątkowały wielką karierę pianisty.

Amerykański sen

Pierwsze amerykańskie tournée Paderewskiego, które odbyło się w 1891 roku przyniosło mu kolejny sukces. Odtąd występował prawie we wszystkich krajach Europy i obu Ameryk, a także w Afryce (1912) i Australii (1904). Nadal zajmował się kompozycją. Napisał m.in.: Koncert a-moll na fortepian i orkiestrę op. 17 (1888), operę "Manru" (1900) i Symfonię h-moll "Polonię" (1907), która powstała jako "hołd patriotyczny dla ojczyzny".

Pomnik Grunwaldzki

Ukończenie symfonii i pierwsze jej wykonania – w latach 1909-1910 – zbiegły się z 500-leciem bitwy pod Grunwaldem i odsłonięciem w Krakowie Pomnika Grunwaldzkiego, którego Paderewski był fundatorem. Podczas tej uroczystości, w obecności 150 tysięcy ludzi, pianista wygłosił płomienne przemówienie. Działalność kompozytorską Paderewski porzucił około 1910 roku, kiedy był u szczytu kariery pianistycznej.

Wielka Wojna

Po wybuchu I wojny światowej zaangażował się w działalność społeczno-polityczną. Pomagał w prowadzeniu, założonego przez  Henryka Sienkiewicza w styczniu 1915 roku, Generalnego Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. W lutym 1915 roku wyjechał ze Szwajcarii i przez Francję i Wielką Brytanię dotarł do Stanów Zjednoczonych. Tam aktywnie wspierał różne inicjatywy na rzecz niepodległej Polski. Zorganizował ponad 300 spotkań połączonych z koncertami, na których przemawiał i zachęcał do udzielania pomocy walczącym o wolność Polakom. To m.in. w wyniku jego działań do Armii Polskiej we Francji zgłosiło się prawie 30 tysięcy ochotników z USA. Dzięki osobistym wpływom Paderewski dotarł do prezydenta Thomasa Woodrowa Wilsona, przekonując go do wsparcia sprawy polskiej. W styczniu 1917 roku przedstawił mu memoriał dotyczący konieczności odbudowy niepodległego państwa polskiego. 28 sierpnia 1917 został członkiem Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu i jego przedstawicielem w USA. Przyczynił się do tego, że w ogłoszonym 8 stycznia 1918 orędziu prezydenta USA do Kongresu znalazł się punkt dotyczący odbudowy niepodległej Polski. Paderwski odegrał też istotną rolę w przyjęciu 3 czerwca 1918 deklaracji, w której Wielka Brytania, Francja i Włochy uznały powstanie zjednoczonej i wolnej Polski za warunek sprawiedliwego i trwałego pokoju w Europie.

Powstanie Wielkopolskie

25 grudnia 1918 na pokładzie brytyjskiego krążownika "Concord" Paderewski przybył do Gdańska. Następnego dnia dotarł do Poznania. Jego wizyta wywołała w mieście wielką patriotyczną manifestację, przyczyniając się do wybuchu Powstania Wielkopolskiego. Równie entuzjastycznie, na początku stycznia 1919 roku, przyjęto go w Warszawie, gdzie pod hotelem "Bristol" witany był przez wielotysięczny tłum. Przemawiając do zebranych ludzi Paderewski oświadczył: "Nie przyszedłem po dostojeństwa, sławę, zaszczyty lecz aby służyć, ale nie jakiemuś stronnictwu. Szanuję wszystkie stronnictwa, lecz nie będę należał do żadnego. Stronnictwo powinno być jedno: Polska, i temu jednemu służyć będę do śmierci".

Premier

16 stycznia 1919 Naczelnik Państwa Józef Piłsudski powołał Ignacego Jana Paderwskiego na stanowisko prezesa Rady Ministrów i ministra spraw zagranicznych oraz delegata polskiego na konferencję pokojową w Paryżu. W przekonaniu Piłsudskiego, osoba Paderewskiego, gwarantowała zasypanie podziałów między prawicą i lewicą w tak ważnym dla Polski momencie.

Traktat wersalski

28 czerwca 1919 Paderewski w imieniu Polski złożył podpis pod traktatem wersalskim. Z funkcji premiera ustąpił 9 grudnia 1919. W styczniu 1920 roku wyjechał do Szwajcarii. Za granicą nadal reprezentował Polskę, będąc delegatem przy Radzie Ambasadorów i delegatem do Ligi Narodów. Utrzymywał kontakt z krajem, wspierając finansowo, założoną z jego funduszy "Rzeczpospolitą", którą redagował Stanisław Stroński. W 1924 roku sprzedał gazetę i na pewien czas wycofał się z działalności politycznej.

Przeciwko sanacji

W latach 30. zaangażował się w proces jednoczenia sił opozycyjnych wobec rządów sanacji. W swojej willi w szwajcarskim Morges spotykał się z Wincentym Witosem, gen. Władysławem Sikorskim i gen. Józefem Hallerem, stając się jednym z inicjatorów powstania tzw. Frontu Morges. W 1937 roku poparł ideę zjednoczenia Narodowej Partii Robotniczej, Chrześcijańskiej Demokracji i Związku Hallerczyków w ramach Stronnictwa Pracy.

Tragiczny rok 1939

Po wybuchu II wojny światowej, mimo podeszłego wieku, objął przewodnictwo powstałej w grudniu 1939 roku we Francji Rady Narodowej RP. W tym czasie jego szwajcarska siedziba stała się ważnym ośrodkiem działalności polskiej emigracji politycznej. W sierpniu 1940 roku Paderewski podjął decyzję o wyjeździe do Stanów Zjednoczonych, aby ponownie szukać pomocy dla Polski.

W służbie do końca

W radiowym przemówieniu, wygłoszonym tuż przed opuszczeniem Szwajcarii, mówił: "Poświęciłem życie dla swojej Ojczyzny. Służyłem jej z całego serca i ze wszystkich sił moich, a wiecie, jak bardzo jest ona teraz nieszczęśliwa i jak cierpi. To ona wezwała mnie do służby. W takich okolicznościach nie liczy się ani wiek, ani stan zdrowia, ani ryzyko ciężkiej i długiej podróży".

Ignacy Jan Paderewski zmarł 29 czerwca 1941 w Nowym Jorku. Pochowany został na cmentarzu wojskowym Arlington w Waszyngtonie. W 1992 roku jego prochy zostały sprowadzone do Polski i złożone w archikatedrze św. Jana w Warszawie. Ignacy Jan Paderewski odznaczony był m.in. Wielką Wstęgą Orderu Orła Białego, Wielką Wstęgą Orderu Polonia Restituta i pośmiertnie Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari.

pd/mk (źródło:https://www.polskieradio.pl)

Opracowała: L. Goc 

DO WAKACJI 2019 POZOSTAŁO

187

dni

22

godzin

12

minut

41

sekund

Najnowsze galerie